Opinie dodatkowo cytaty
- Jeden z krytyków muzycznych niemieckiej prasa „Neue Freie Presse” – Hanslick, na wątpliwość „Kto z koncertujących wirtuozów odniósł w środku ostatnich tygodniach największy triumf dodatkowo uznanie?” – bez wahania odpowiedział: „Najmniejszy z nich wszystkich – pianista Raul Koczalski”.
- Przykład charakterystyki gry pianisty, autorstwa A. Röslera (recenzja pochodzi z 1938 roku): „Raul Koczalski jest pianistą dnia wczorajszego. Pozostał gorsza połowa teista ideałom pianistyki romantycznej, poniekąd wprzódy
obcej współczesnym wymaganiom. Razi nas raczej ustawiczna niewspółmierność uderzenia, przesadne nadużywanie ››rubata‹‹, silne dodatkowo niespodziewane kontrasty dynamiczne oraz agogiczne, które stwarzają pozory dowolności wewnątrz
interpretacji oraz braku opanowania. Sądzę jednak, że zarzuty tego rodzaju byłyby do wnętrza stosunku do Koczalskiego niesłuszne także
krzywdzące, gry jego nie jest dozwolone jako że wartościować
kryteriami współczesnej, młodej pianistyki. Spoza tych rekwizytów minionej romantyki przeziera pomimo tego ciągle prosty oraz wyborowy technik, który umie wzbudzić zainteresowanie także
olśnić”.
- James Methuen–Campbell: „Koczalski jest pianistą, którego spuścizna nagraniowa daje pewność obcowania z czymś, co pochodzi jawnie od chwili Chopina.”
- Koczalski wspominał wielokrotnie Karola Mikulego. W swym dzienniku pisał: „Mikuli dał mi takie wskazówki: wykonawca, który pragnie zaspokoić
celom Chopina, musi zrezygnować z wszelkich sztuczek wirtuozerskich, z wszelkiej gonitwy zbyt efektem, ze zwodniczego wyładowywania siły, z chorobliwego sentymentalizmu do wnętrza traktowaniu kantyleny, [musi] odgrywać
z samoopanowaniem, skromnie oraz spokojnie, z prostotą. Słuchacz nie ma obowiązek znajdować się
olśniony biegłością palców. Wykonawca musi swą technikę jak zadanie rozumiejącą się samą wskroś
się, całkiem poboczną, uzależnić
pięknu wykonywanej kompozycji plus w środku żadnym wypadku nie winien
usiłować
do błyszczenia wewnątrz
roli wirtuoza. Przy wykonaniu wypada
rozwinąć wielki, pełny, jajowaty ton. Skalę odcieni pośród pianissimo tudzież fortissimo [ma] napełniać niezliczonymi stopniami, unikając w środku pianissimo nieestetycznej przesady, tudzież do wnętrza fortissimo rąbania raniącego każde subtelne ucho! Wykonawca nie ma obowiązek przenigdy zapominać
ścisłego rytmu. Nie znaczy to, żeby
wzbronione uprzedni wszelkie przyspieszenia czy zwalnianie. Przeciwnie, są one czasami wskazane w środku niektórych frazach melodycznych, przecież wystrzegać się
pod tym trzeba wyraźnie wszelkiej przesady. Każde praca obrane do wykonania powinno się sumiennie zanalizować przy względem ukształtowania formy także
przedstawionych do wnętrza przedtem uczuć dodatkowo procesów psychicznych. Używanie pedału musi egzystować w środku najwyższym stopniu oszczędne. Pokorna całkiem dobre imię wobec każdego dzieła mistrza – oto co [Mikuli] od początku do końca mi wszczepił do wnętrza silnik
(…)”
- Stanisław Dybowski: „Jeśli Chopinowi zależało, czego wymagał odkąd
uczniów, żeby
jego dzieła wykonywać potoczyście, to Koczalski w środku stu procentach realizował zalecenie geniusza”.
- Antoni Rubinstein: „Moim zdaniem Raul stoi o wiele wyżej jak kompozytor, niż jak wirtuoz.”
- Artur Rubinstein wypowiadał się o artyście niezbyt pochlebnie (jednak krytycy wskazują, że mógł w taki sposób wygłaszać przemówienie
powodowany zazdrością) – nazwał go chociażby „miernym pianistą”. Wiadomo pozycja tym, że te negatywne oceny niestary
Koczalski odczuł niezmiernie boleśnie.
- W Niemczech Koczalski „reklamowany” był w wielu przypadkach w charakterze
„polski Mozart” czyli „muzyczny wnuk Chopina”. Zwano go również „geniuszem” oznacza to „najlepszym wewnątrz
świecie interpretatorem dzieł Chopina”.
- Stefan Kisielewski: „Nie wiemy dobrze, w charakterze
grano do wnętrza epoce Liszta, przecież pewne jest, że rozrywka wewnątrz
rodzaju Koczalskiego to jest pastisz
wynaturzenia tego stylu. Dowolności do wnętrza tempach, nieznośne ciągłe rubato, rodzaj nierównoczesnego uderzania obu rąk, przekręt
pedała oraz rudymentarny niedostatek poczucia stylu sprawiają, że po prostu z trudem
tego pianistę słuchać, nie bacząc na że posiada mąż niezaprzeczalne walory jako śliczny napięcie plus soczyste forte.”