Repertuar Koczalskiego obejmował utwory m.in.: J.S. Bacha, L. van Beethovena, F. Liszta, A. Rubinsteina plus I. Paderewskiego.
Powołując się na Stanisława Dybowskiego, określić wolno następujące cechy gry pianisty: czarowny również przeróżny do wnętrza alikwoty dźwięk, „niewiarygodnie równe legato” (przez co uzyskiwał niebywałą potoczystość melodyki), pewnie zindywidualizowane rubato dodatkowo niejednoczesność uderzania obu rąk. Wpływy gry neoromantycznego stylu Franciszka Liszta ujawniły do wnętrza Koczalskim zatopienie wewnątrz dziewiętnastowiecznej tradycji wykonawczej. Uwidacznia się także jego piecza o warstwę kolorystyczno–brzmieniową. Jednak przede wszystkim słynął z doskonałej techniki dodatkowo subtelnego frazowania plus szerokiej skali dynamicznej. Jego uciecha pozbawiona była zbytecznej drapieżności również wirtuozerii, co zgadzało się ze spokojną oraz bezkonfliktową powierzchownością pianisty.